<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?><?xml-stylesheet href="http://www.blogger.com/styles/atom.css" type="text/css"?><feed xmlns='http://www.w3.org/2005/Atom' xmlns:openSearch='http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/' xmlns:georss='http://www.georss.org/georss' xmlns:gd='http://schemas.google.com/g/2005' xmlns:thr='http://purl.org/syndication/thread/1.0'><id>tag:blogger.com,1999:blog-2263108796892329318</id><updated>2012-01-29T13:54:18.122-08:00</updated><title type='text'>Desde mis ojos</title><subtitle type='html'>¿Cómo nos pueden engañar nuestros ojos...cuando parece tan real lo que se ve con ellos?</subtitle><link rel='http://schemas.google.com/g/2005#feed' type='application/atom+xml' href='http://desdemeusolhos.blogspot.com/feeds/posts/default'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2263108796892329318/posts/default?max-results=100'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://desdemeusolhos.blogspot.com/'/><link rel='hub' href='http://pubsubhubbub.appspot.com/'/><author><name>Raquel</name><uri>http://www.blogger.com/profile/03155968218152956657</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><generator version='7.00' uri='http://www.blogger.com'>Blogger</generator><openSearch:totalResults>21</openSearch:totalResults><openSearch:startIndex>1</openSearch:startIndex><openSearch:itemsPerPage>100</openSearch:itemsPerPage><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2263108796892329318.post-3610888110990935301</id><published>2008-08-09T06:59:00.000-07:00</published><updated>2008-08-09T11:41:09.715-07:00</updated><title type='text'>Homenajes...</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/SJ2n8JF4BwI/AAAAAAAAAGM/ecVjHYWYdZY/s1600-h/IMGP0057.JPG"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5232522993748936450" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/SJ2n8JF4BwI/AAAAAAAAAGM/ecVjHYWYdZY/s400/IMGP0057.JPG" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;Ha llovido bastante desde la última entrada en el blog..Y realmente ha llovido todo tipo de gotas, desde finas, cálidas y agradables de recibir en tu cuerpo, hasta gordas, dolorosas y con truenos que retumbaban demasiado.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;Actualmente convivo con la inocencia de los niños a todas horas, vivo sus juegos pero también convivo sus desgracias, una parte que desde el otro lado de la barrera no se veía...ver un niño sufrir es como un tabú. Yo quería seguir creciendo y cultivando mi interior, verdad?pues aquí me encuentro, expuesta al dolor de los niños, que yo creo que es el peor de los dolores que uno puede ver, porque no se lo provocan ellos, porque les viene impuesto muy cruelmente de alguna parte sin que tengan capacidad de combatirlo, de lucharlo, de decidir camino y opciones...No eligen dónde nacer, en medio de qué familia nacer, y no pueden hacer nada para que los de su alrededor respondan mirando por su mayor bienestar,  entendiendo su debilidad y entendiendo que ellos, estos seres de bracitos y piernas y con lloro entrecortado cuando tienen hambre dependen única y exclusivamente de tí, si no les atiendes, se mueren porque no pueden buscar ayuda; si no les alimentas, se mueren porque su corazoncito deja de funcionar; si no les quieres, se morirán de pena...Bueno, creo que hablo de forma demasiado abstracta y probablemente no se entienda...pero son muchos los ejemplos que se reviven ahora en mi cabeza, y no pueden aparecer aquí escritos...&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;A veces en los adultos nos suceden también cosas semejantes, con la gran diferencia que tenemos capacidad para buscar opciones, soluciones, salidas y levantar la cabeza, aunque el precio que tengas que pagar sea perder un poquito más de esa inocencia que aún guardas dentro, y perder de nuevo la ilusión y la confianza.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;Me encuentro ahora mismo como un gigante muy fuerte que se arranca las flechas que le clavan la gente del pueblo, con cara de desconcierto, cada vez con un pedazito menos de corazón, que se lo arranca él mismo por el dolora y que está sin rumbo. Me remito a entradas anteriores y hay un par de ellas que reafirmaría...la más cortita la repetiré, que decía que "el miedo es la excusa para no intentarlo". Siento rabia y desilusión porque esta vida se ha emperrado en volverme a hacer topar con una situación así...Yo reconozco haber sentido miedo, pero un miedo superable, un miedo que se agarra por los cuernos y se le dice: yo voy a poder más que tú!!Quisiera que todo aquel que sintiera miedo, fuera un miedo razonable..EL MIEDO RAZONABLE ES SANO E INTELIGENTE, pq es señal de sensatez, de precaución...Un miedo sano es un miedo superable, que no puede más que la persona!Si no es así uno se convierte en esclavo de su propia vida. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;Hay veces que son los demás los que deciden por tí y no dejan nada más en tu poder que lo que has cultivado de tu persona hasta el momento: inteligencia, fortaleza, entereza y saber estar en todo momento. Eso es lo que siempre te va a acompañar y es lo que te va a dar felicidad en los buenos momentos y menos dolor en los malos. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;La palabra que define como me siento es DESILUSIONADA. Yo creo que con el paso del tiempo uno se va encontrando diferentes piedras grandes en su camino que hacen que su umbral del dolor y de lo insoportable disminuya...Vi que el mío es ya muy soportable. Pero la desilusión creo que es imposible de hacerla desaparecer...creo que es lógica y sería patológico si no lo sintiera así. Siento desilusión pq se rompen planes, ideas, emociones y confianzas dadas...&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;Llega un momento que hay que asumir lo sucedido...duela o no duela, desilusione o no, decepcione o no...pq LA VIVENCIA ESTÁ ANTE TI. Yo fui feliz, yo quise, yo me ilusioné y yo me entregué...yo decidí hacerlo pq quería sentir, ser feliz y hacer feliz, y para ello tuve que arriesgarme y mostrar todo lo que soy. Lo que quiero hacer para ello es un brindis...suena a loco y lo sé...encima que algo se acaba brindas porque se ha acabado????Pues la verdad es que no es así..Lo siento de otra forma: un brindis entre dos personas que se aprecian, con 3 dedos de un buen vino en su interior y con palabras que suenan a sinceras es algo que creo que resume mi historia, y quiero utilizarlo como recuerdo positivo y como homenaje cariñoso de algo que quise: "A quien tengo delante, alza la copa, mírame a los ojos, y brindemos porque estamos vivos, brindemos porque podemos volver a brindar y brindemos por lo que sentimos aunque fuera en un instante".&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;La foto es muy intensa...es la fusión de mi felicidad y la suya...Me gustará percibir esa sensación cada vez que entre de nuevo al blog.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;Una vez me hicieron un regalo que despertó sensaciones, despertó confianza, despertó ilusiones...y no me gustaría que cayera en el olvido...creo que el mejor cajón para guardarlo es este: &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;"Sólo quiero que vuelvas a mí para otra vez poder sentir lo que es amor, estaba muerto de dolor. Sin tí mi vida ha sido gris y no hay nada que me haga más feliz que escuchar tu voz, oh! junto a mí. Hoy contigo sé lo que es vivir, sin tu amor yo no quiero seguir, ya no tengo miedo a amar, esta vez no tengo miedo a amar"....OJALÁ FUERA CIERTO!!!!!!XXXXXXXXXXXXXXX. Per tu.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2263108796892329318-3610888110990935301?l=desdemeusolhos.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://desdemeusolhos.blogspot.com/feeds/3610888110990935301/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2263108796892329318&amp;postID=3610888110990935301' title='2 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2263108796892329318/posts/default/3610888110990935301'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2263108796892329318/posts/default/3610888110990935301'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://desdemeusolhos.blogspot.com/2008/08/homenajes.html' title='Homenajes...'/><author><name>Raquel</name><uri>http://www.blogger.com/profile/03155968218152956657</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/SJ2n8JF4BwI/AAAAAAAAAGM/ecVjHYWYdZY/s72-c/IMGP0057.JPG' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2263108796892329318.post-2326303496030701776</id><published>2008-04-26T09:03:00.001-07:00</published><updated>2008-12-09T13:13:50.907-08:00</updated><title type='text'>PEDIATRA!!!</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/SBNSeqKJzCI/AAAAAAAAAGE/fazXgnqeFJg/s1600-h/pediatra.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5193585481954741282" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 149px; CURSOR: hand; HEIGHT: 146px" height="159" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/SBNSeqKJzCI/AAAAAAAAAGE/fazXgnqeFJg/s400/pediatra.jpg" width="222" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;p&gt;    Pues ya estoy de vuelta...y ha resultado mucho más impresionante y emocionante de lo que esperaba...no soy residente de medicina intensiva, dejé correr esta plaza porqué...porqué...porqué...es que he tenido un notición aún mejor...había una plaza de PEDIATRÍA que estaba esperando ahí en Madrid 2690 puestos hasta que yo llegara...me estaba esperando!!!y ese sueño no podía dejarlo correr ahora que estaba en mis manos!!!Es más de lo que podía esperar!!!&lt;/p&gt;&lt;p&gt;SOY PEDIATRAAAAAAAAAAAAAAAAA!!!!Tremendo e increible!!Vaya subidón...!!!&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;Y nada...pues para celebrarlo...VACACIONESS!!!!!!!!!!!Feria de Abril-Jaén-Barcelona...!!!Bua..bua..bua...Stoy agotada!!!&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2263108796892329318-2326303496030701776?l=desdemeusolhos.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://desdemeusolhos.blogspot.com/feeds/2326303496030701776/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2263108796892329318&amp;postID=2326303496030701776' title='3 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2263108796892329318/posts/default/2326303496030701776'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2263108796892329318/posts/default/2326303496030701776'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://desdemeusolhos.blogspot.com/2008/04/pediatra.html' title='PEDIATRA!!!'/><author><name>Raquel</name><uri>http://www.blogger.com/profile/03155968218152956657</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/SBNSeqKJzCI/AAAAAAAAAGE/fazXgnqeFJg/s72-c/pediatra.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2263108796892329318.post-4891594945005184619</id><published>2008-04-04T08:14:00.000-07:00</published><updated>2008-12-09T13:13:51.203-08:00</updated><title type='text'>EXPLOSIÓN</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/R_ZGyVYFoQI/AAAAAAAAAF8/hxG54eCCBCQ/s1600-h/explosiÃ³n.jpg.bmp"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5185409851509285122" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" height="281" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/R_ZGyVYFoQI/AAAAAAAAAF8/hxG54eCCBCQ/s400/explosi%C3%B3n.jpg.bmp" width="371" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;Así me siento!!!que exploto energía a raudales en medio de una nada!&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;Me levanté con sensación de tristeza y vacío...rodeada de días extraños, sombríos, canviantes...Ante eso conozco lo que tengo que hacer para darle la vuelta: sumergirme en medio del olor de la montaña y de la hípica. Fui a sumergirme en medio de las vibraciones y sensaciones que me transmiten los caballos y a hacerles llegar a ellos mi necesidad de calma, de claridad, de fuerza...No solo me transimitieron esa calma y bienestar que necesitaba...sino que he llegado a rebosar energía. He galopado!Primera vez!He tenido miedo!He tenido nervios!Me temblaban las piernas!He sentido estar a punto de caerme del caballo!Y he sentido querer bajarme de él!...Duró segundos...luego el miedo y los nervios se transformaron en energía positiva y en afán de superación...decidí no bajarme a pesar de estar montando mientras temblaba como un flan...Toronto tuvo que notar que temblaba...pero tuvo que notar tb como se transformaba en rabia y fuerza.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Cuando bajé del caballo mi mirada era toda concentración y conciencia, furia y fortaleza, a la vez que rebosaba energía y bienestar por haberme superado. Me siento bien. Me siento explotar y con necesidad de chillar que ME ENFRENTO.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Estoy orgullosa pq es un reflejo de tu propia vida...De mi sensación de vacío y malestar he sacado TODA la energía positiva que había dentro&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2263108796892329318-4891594945005184619?l=desdemeusolhos.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://desdemeusolhos.blogspot.com/feeds/4891594945005184619/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2263108796892329318&amp;postID=4891594945005184619' title='2 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2263108796892329318/posts/default/4891594945005184619'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2263108796892329318/posts/default/4891594945005184619'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://desdemeusolhos.blogspot.com/2008/04/explosin.html' title='EXPLOSIÓN'/><author><name>Raquel</name><uri>http://www.blogger.com/profile/03155968218152956657</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/R_ZGyVYFoQI/AAAAAAAAAF8/hxG54eCCBCQ/s72-c/explosi%C3%B3n.jpg.bmp' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2263108796892329318.post-1528154354500334810</id><published>2008-02-24T03:35:00.000-08:00</published><updated>2008-12-09T13:13:51.468-08:00</updated><title type='text'>¿La gente se casa por amor?¿Por intensidad?¿Por cantidad o por calidad?</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/R8FdKM37xvI/AAAAAAAAAF0/K0kTTc8OZFo/s1600-h/1196293957_f.jpg"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5170516277033944818" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 408px; CURSOR: hand; HEIGHT: 228px" height="287" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/R8FdKM37xvI/AAAAAAAAAF0/K0kTTc8OZFo/s400/1196293957_f.jpg" width="225" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt; "Si yo pudiera elegir cómo sentir a las personas de mi alrededor, elegiría enamorarme con toda la intesidad de la que soy capaz.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;Pero elegiría que, mientras esa pasión disminuye, debajo de ella creciera el sentimiento.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;Elegiría que ni yo ni el otro nos asustáramos de la desaparición de la pasión y que supiésemos enfrentarnos con el cambio de intesidad por profundidad."&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;Y sería aquí y ahora, cuando supiera que queda calidad, cuando decidiría casarme.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;Espero que no me invada nunca la pasión tan impetuosamente, que me lleve a firmar un papel de unión, el cual me lleve posteriormente a firmar un papel de desunión cuando vea que la pasión mengua y no entienda el sentimiento que queda debajo. Espero que siempre me quede un punto de lucidez para pensar con la cabeza los pasos que doy.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;Me descoloca que las personas más sensatas que tengo a mi alrededor...hayan sido "víctimas" del poder de la pasión. Es bonito de explicar que estás tan enamorado que te casas en 5 meses, es bonito de escuchar como historia idílica...pero no es sensato. No es coherente criticar que alguien haya hecho algo semejante...y cuando menos te lo esperas veas que quién criticó "aquello", actúa exactamente igual. No me quedan modelos a seguir. Sólamente se me ocurre explicarlo con esta frase de Jorge Bucay: "Me irrita lo que él hace cuando yo también lo hago, cuando podría hacerlo o también y más importante, &lt;strong&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;"CUANDO LO HARÍA PERO NO ME LO PERMITO".&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt; Imagino que hasta que llega el día en el que te lo permites...y ese día olvidas cuándo y cuánto lo has criticado con anterioridad...&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;Yo voy a ser mi único modelo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2263108796892329318-1528154354500334810?l=desdemeusolhos.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://desdemeusolhos.blogspot.com/feeds/1528154354500334810/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2263108796892329318&amp;postID=1528154354500334810' title='3 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2263108796892329318/posts/default/1528154354500334810'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2263108796892329318/posts/default/1528154354500334810'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://desdemeusolhos.blogspot.com/2008/02/la-gente-se-casa-por-amorpor.html' title='¿La gente se casa por amor?¿Por intensidad?¿Por cantidad o por calidad?'/><author><name>Raquel</name><uri>http://www.blogger.com/profile/03155968218152956657</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/R8FdKM37xvI/AAAAAAAAAF0/K0kTTc8OZFo/s72-c/1196293957_f.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2263108796892329318.post-5295714651613334764</id><published>2008-02-10T08:15:00.000-08:00</published><updated>2008-12-09T13:13:51.681-08:00</updated><title type='text'>Según el estado actual...</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/R68j3M37xuI/AAAAAAAAAFs/C8O4KKtZayo/s1600-h/ojos+miedo.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5165386728872855266" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 145px" height="207" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/R68j3M37xuI/AAAAAAAAAFs/C8O4KKtZayo/s400/ojos+miedo.jpg" width="195" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;strong&gt;"El miedo es la excusa para no intentarlo"&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2263108796892329318-5295714651613334764?l=desdemeusolhos.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://desdemeusolhos.blogspot.com/feeds/5295714651613334764/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2263108796892329318&amp;postID=5295714651613334764' title='2 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2263108796892329318/posts/default/5295714651613334764'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2263108796892329318/posts/default/5295714651613334764'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://desdemeusolhos.blogspot.com/2008/02/segn-el-estado-actual_10.html' title='Según el estado actual...'/><author><name>Raquel</name><uri>http://www.blogger.com/profile/03155968218152956657</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/R68j3M37xuI/AAAAAAAAAFs/C8O4KKtZayo/s72-c/ojos+miedo.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2263108796892329318.post-1687121354155951945</id><published>2008-02-08T12:56:00.000-08:00</published><updated>2008-12-09T13:13:51.690-08:00</updated><title type='text'>Según el estado actual...</title><content type='html'>&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/R6zD3LBUsII/AAAAAAAAAFc/JKP8LCJxRHY/s1600-h/DSCN2116.JPG"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5164718225305677954" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 196px; CURSOR: hand; HEIGHT: 138px" height="234" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/R6zD3LBUsII/AAAAAAAAAFc/JKP8LCJxRHY/s400/DSCN2116.JPG" width="196" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;strong&gt;"Encontraré mi camino o me lo abriré yo mismo"&lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size:100%;"&gt;O.S. Marden&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2263108796892329318-1687121354155951945?l=desdemeusolhos.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://desdemeusolhos.blogspot.com/feeds/1687121354155951945/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2263108796892329318&amp;postID=1687121354155951945' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2263108796892329318/posts/default/1687121354155951945'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2263108796892329318/posts/default/1687121354155951945'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://desdemeusolhos.blogspot.com/2008/02/segn-el-estado-actual_08.html' title='Según el estado actual...'/><author><name>Raquel</name><uri>http://www.blogger.com/profile/03155968218152956657</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/R6zD3LBUsII/AAAAAAAAAFc/JKP8LCJxRHY/s72-c/DSCN2116.JPG' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2263108796892329318.post-5195623556512032243</id><published>2008-02-07T03:27:00.000-08:00</published><updated>2008-12-09T13:13:51.911-08:00</updated><title type='text'>Alguien escribió esto sobre mí...</title><content type='html'>&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/R6sU3LBUsDI/AAAAAAAAAE0/zfOSooFb0kk/s1600-h/olaaa+que+ytal.GIF"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5164244335794106418" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/R6sU3LBUsDI/AAAAAAAAAE0/zfOSooFb0kk/s400/olaaa+que+ytal.GIF" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/R6sSlrBUsCI/AAAAAAAAAEs/ISM0fes9oEo/s1600-h/lidia+rakel.GIF"&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;A la edad de diez años, mi hermana tuvo que aprender a compartir su tiempo, su vida y sus cosas con un nuevo miembro de la familia. Desde ese día y hasta hoy, no solo a compartido su vida, sino que me lo ha dado todo y se ha entregado totalmente a mi, porque si existe algún adjetivo para calificarla, ese es, entregada. Entregada en todo, en los estudios, en el trabajo, con sus amigos, con su pareja o con su familia. Por esa razón, y con solo 25 años, ha conseguido mucho sin esperar ayuda de nadie, y estoy segura que conseguirá infinidades de cosas más, todo lo que se le ponga por delante. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;A la gente que la conoce desde no hace mucho tiempo, le parecerá casi imposible que digan que es, o ha sido una chica tímida, pues ahora es totalmente lo contrario, es una persona extrovertida y siempre es capaz de sacarle una sonrisa y alegrarles el día a esas personas que lo necesiten. Es muy exigente, inconformista e impulsiva, siempre necesita hacer las cosas nada más las acaba de pensar, aun así, no le han ido mal las cosas...&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;Actualmente vive en Oviedo, después de haber acabado ya la carrera de medicina, hasta hace unos días se ha estado preparando para hacer el examen MIR, y dentro de unos meses volverá a trasladarse para empezar la residencia en un lugar diferente y con la especialidad médica que ella elija.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;En cuanto al físico, es bastante normal. Se podría decir que es bajita, pero nada que no se pueda arreglar con unos buenos tacones, como dice ella siempre. Es delgada, aunque como la mayoría de mujeres, siempre se esta quejando respecto a su peso. Su pelo es oscuro tirando a negro, y siempre lo ha tenido bastante largo y liso. Respecto a las facciones de su rostro, no hay nada que destacar en exceso, su cara es más bien estrecha, tiene una sonrisa amplia y unos ojos vivos que se esconden detrás de unas gafas.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;A la hora de vestir, mi hermana es como en la vida, se deja llevar por la situación en la que se encuentre, poniéndole siempre un poco de su personalidad. Muchas veces, el que se ponga tacones o no, un bolso u otro, depende del estado de ánimo con el que se encuentre. Debe cambiar mucho de humor, pues en su armario ya no cabe más ropa.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2263108796892329318-5195623556512032243?l=desdemeusolhos.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://desdemeusolhos.blogspot.com/feeds/5195623556512032243/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2263108796892329318&amp;postID=5195623556512032243' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2263108796892329318/posts/default/5195623556512032243'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2263108796892329318/posts/default/5195623556512032243'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://desdemeusolhos.blogspot.com/2008/02/alguien-escribi-esto-sobre-m.html' title='Alguien escribió esto sobre mí...'/><author><name>Raquel</name><uri>http://www.blogger.com/profile/03155968218152956657</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/R6sU3LBUsDI/AAAAAAAAAE0/zfOSooFb0kk/s72-c/olaaa+que+ytal.GIF' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2263108796892329318.post-6431136250328990576</id><published>2008-02-07T03:08:00.000-08:00</published><updated>2008-12-09T13:13:52.470-08:00</updated><title type='text'>Según el estado actual...</title><content type='html'>&lt;div align="left"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/R6rqmLBUr9I/AAAAAAAAAEE/1lOkXcmXZYM/s1600-h/barca.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5164197864247963602" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 183px; CURSOR: hand; HEIGHT: 166px" height="169" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/R6rqmLBUr9I/AAAAAAAAAEE/1lOkXcmXZYM/s200/barca.jpg" width="200" border="0" /&gt;&lt;/a&gt; &lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/R6roM7BUr8I/AAAAAAAAAD8/nTCl2uW7J7c/s1600-h/55naufrago.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5164195231433011138" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 190px; CURSOR: hand; HEIGHT: 164px" height="174" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/R6roM7BUr8I/AAAAAAAAAD8/nTCl2uW7J7c/s200/55naufrago.jpg" width="211" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;"&gt; &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="left"&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="left"&gt;&lt;span style="color:#c0c0c0;"&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;"&gt;La esperanza hace que agite &lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;"&gt;el naufrago sus brazos en &lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;"&gt;medio de las aguas, aún &lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;"&gt;cuando no vea tierra por &lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;"&gt;ningún lado.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2263108796892329318-6431136250328990576?l=desdemeusolhos.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://desdemeusolhos.blogspot.com/feeds/6431136250328990576/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2263108796892329318&amp;postID=6431136250328990576' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2263108796892329318/posts/default/6431136250328990576'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2263108796892329318/posts/default/6431136250328990576'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://desdemeusolhos.blogspot.com/2008/02/segn-el-estado-actual.html' title='Según el estado actual...'/><author><name>Raquel</name><uri>http://www.blogger.com/profile/03155968218152956657</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/R6rqmLBUr9I/AAAAAAAAAEE/1lOkXcmXZYM/s72-c/barca.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2263108796892329318.post-8054361229216457310</id><published>2007-10-05T12:59:00.000-07:00</published><updated>2008-12-09T13:13:52.816-08:00</updated><title type='text'>Mi cuento...</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/RwacPSH-RJI/AAAAAAAAADs/DJ6s5ur2aYg/s1600-h/Boda+001.jpg"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5117949812930397330" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/RwacPSH-RJI/AAAAAAAAADs/DJ6s5ur2aYg/s200/Boda+001.jpg" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt; Érase una vez...es una manera de decir pasado. Es una manera de empezar a narrar algo que ya sucedió...Pero...lo que ya ocurrió fue su inicio,no?...¿Cuando algo se convierte en cuento y se explica empezando con un "Érase una vez...", nunca cae en olvido, verdad?&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;Los cuentos existen para explicarles a los pequeños y para recordarles a los no tan pequeños que la "felicidad" no es sólo una palabra con una definición preciosa...sino que es una realidad. Todos y cada uno de nosotros hemos empezado nuestro propio cuento...Espero que las letras que vivan en el interior de las siguientes hojas puedan tener un significado tan intenso como el de los cuentos que nos contaba mamá. En el cuento de cada uno habrá diferentes letras construyendo diferentes frases, pero la meta común es, que lo que ponga sea para sus respectivos dueños tan valioso que merezca la pena ser explicado empezado con un "Érase una vez..."&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;Admiro a los que escriben con tinta de oro, a los que pueden escribir firmemente y con seguridad su contenido, a los que saben qué escribir dentro. Admiro a los que se atreven a hacerlo. Admiro a los que han sabido buscar las mejores palabras y construir las frases más coherentes. Admiro a lo que han sabido buscar y recorrer con dignidad un camino de piedras hasta encontrar la tinta con la que escribir su c&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/Rwaf6SH-RKI/AAAAAAAAAD0/ZmFDa5NRoJA/s1600-h/Boda+003.jpg"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5117953850199655586" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 137px; CURSOR: hand; HEIGHT: 164px" height="171" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/Rwaf6SH-RKI/AAAAAAAAAD0/ZmFDa5NRoJA/s200/Boda+003.jpg" width="138" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;ontenido. &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;¿Los cuentos tienen final?¿O tienen capítulos?¿Todos los capítulos tienen continuidad?...¿o bien la tinta se llega a acabar y hay que comprar un bolígrafo nuevo?&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;Quiero creer que no tienen fin..La HISTORIA no es más que el acúmulo de muchos capítulos que ya se han escrito y que van a seguir escribiéndose. ¿Porqué nuestra vida tendría que ser diferente? Somos lo que somos porque nuestra historia nos ha hecho así. No renunciemos a ella ni le cortemos la libertad. ¡¡¡No cerréis el libro!!!Y mantened el plumero con la tinta de oro bien cerca.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2263108796892329318-8054361229216457310?l=desdemeusolhos.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://desdemeusolhos.blogspot.com/feeds/8054361229216457310/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2263108796892329318&amp;postID=8054361229216457310' title='5 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2263108796892329318/posts/default/8054361229216457310'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2263108796892329318/posts/default/8054361229216457310'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://desdemeusolhos.blogspot.com/2007/10/mi-cuento.html' title='Mi cuento...'/><author><name>Raquel</name><uri>http://www.blogger.com/profile/03155968218152956657</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/RwacPSH-RJI/AAAAAAAAADs/DJ6s5ur2aYg/s72-c/Boda+001.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>5</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2263108796892329318.post-8287663226952961641</id><published>2007-09-09T04:59:00.000-07:00</published><updated>2008-12-09T13:13:53.400-08:00</updated><title type='text'>Nuestras actividades</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/RuPkiLkvoPI/AAAAAAAAACk/bqDIBLJuwoY/s1600-h/IMGP1617.JPG"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5108177678241865970" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 210px; CURSOR: hand; HEIGHT: 150px" height="206" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/RuPkiLkvoPI/AAAAAAAAACk/bqDIBLJuwoY/s200/IMGP1617.JPG" width="236" border="0" /&gt;&lt;/a&gt; Sí señor....ahí tenéis!!!!Para que luego penséis que he venido a estudiar y ser responsable y pasarme las horas en la biblio...jejejeje...os engañé a todossss!!!!!!!!!!!!!!&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;div align="justify"&gt;     Jajajaja..es más que broma y lo sabéis!!!Aquí se curra como nunca!Pero bueno, aún así se sacan unas horitas de diversión extrema!Como decimos por aquí..."Aix!!Si no fuera por estos momentillos y otros de mejores!!!"jejeje...&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;     Os quiero presentar a parte de la familia MIR que tengo por aquí y que me han acogido con un cariño extremo!!!!Si no fuera por la piña que aquí hace la gente...sería mucho más duro. Todos nosotros, aquí, faltos de nuestra gente, de los mimos que nos dáis en casita sin pedirlos, lejos de las palabras de calor en un día que nuestro rostro refleja tristeza...Finalmente acabamos regalandonos entre nosotros mismos esos mimos, esas palabras, esas miradas, con mucha profundidad e intensidad...para intentar cubrir vuestra ausencia!!&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/RuPnwrkvoRI/AAAAAAAAAC0/TrB1y688fZo/s1600-h/IMGP1643.JPG"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5108181225884852498" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/RuPnwrkvoRI/AAAAAAAAAC0/TrB1y688fZo/s200/IMGP1643.JPG" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;     ¿Sabéis a dónde lleva eso?...Pues que ahora necesitamos vuestras atenciones y a la vez ya no podemos vivir sin las atenciones de los de aquí!Aix!Niños, como os quiero a vosotros que estáis en casa...y ahora sí, también, como de profundo os estoy empezando s sentir a los que estáis por aquí!!!Graciasssssss!!!&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;     Por&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/RubrerkvoWI/AAAAAAAAADc/_-zAuZxcw6E/s1600-h/IMGP1624.JPG"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5109029739623850338" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/RubrerkvoWI/AAAAAAAAADc/_-zAuZxcw6E/s200/IMGP1624.JPG" border="0" /&gt;&lt;/a&gt; aquí os cuelgo una fotitos para que veáis a Raquel haciendo una más de las su&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5108182415590793506" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/RuPo17kvoSI/AAAAAAAAAC8/8nkhuV_WTt0/s200/IMGP1637.JPG" border="0" /&gt;yas...jejeje..Ya sabéis, la cuestión es no quedarme quieta. A mí los domingos si me quedo en casa, las paredes me pesan!jejeje...Así que, a hacer un pelín el loco por ahí....&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Estamos en Arriondas, fuimos a hacer barranquismo, IMPRESIONANTE!!!!!!!!!Que pánico cuando me dice el monitor: "venga, ahora tienes que saltar de aquí para abajo (un precipicio!!!!!!!!!!!!!!!y abajo agua evidentemente...jejeje)..." Y yo pensando: "lo llevas claro!!!!"...jejeje...Pero lo hice!!!!!!!!!!Salté!Que subidón de adrenalina!uauuuuuuuuuuuuuu!!!!Todo hay que decirlo...yo salté para que luego me cogieran los chicarrones que nos estaban esperando abajo con mucha atención por si a las niñas nos pasaba algo!jajaja...No se fiaban de nosotras...no me extraña!!jeje...Vamos, que se pensaban que a mitad del barranco alguna se rajaría y diría...."aix!me da miedo, no continúo!!!"...Pero fallaron!!!No sabían con qué niñas iban a hacer barranquismo!!!Nosotras ahí como unas campeonas!!!Quiero repetirrrrrrrr!!!!jejeje&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;La próxima entrega...la fotitos del día de picnic...que para un día que hace sol por aquí!!!!!&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Un beso&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2263108796892329318-8287663226952961641?l=desdemeusolhos.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://desdemeusolhos.blogspot.com/feeds/8287663226952961641/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2263108796892329318&amp;postID=8287663226952961641' title='3 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2263108796892329318/posts/default/8287663226952961641'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2263108796892329318/posts/default/8287663226952961641'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://desdemeusolhos.blogspot.com/2007/09/nuestras-actividades.html' title='Nuestras actividades'/><author><name>Raquel</name><uri>http://www.blogger.com/profile/03155968218152956657</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/RuPkiLkvoPI/AAAAAAAAACk/bqDIBLJuwoY/s72-c/IMGP1617.JPG' height='72' width='72'/><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2263108796892329318.post-5395640300558269350</id><published>2007-08-13T02:09:00.000-07:00</published><updated>2008-12-09T13:13:54.221-08:00</updated><title type='text'>LÍMITES</title><content type='html'>&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/RuWgJbkvoUI/AAAAAAAAADM/Tz6mpBR7uwk/s1600-h/Beyong%20Limites.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5108665436202836290" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/RuWgJbkvoUI/AAAAAAAAADM/Tz6mpBR7uwk/s200/Beyong%2520Limites.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color:#cc33cc;"&gt;Cuando escribir se convierte en una de las opciones prioritarias para sacar todo aquello que ya no tiene ni espacio para rebotar dentro de tu cabeza...significa que está llegando el límite.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2263108796892329318-5395640300558269350?l=desdemeusolhos.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://desdemeusolhos.blogspot.com/feeds/5395640300558269350/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2263108796892329318&amp;postID=5395640300558269350' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2263108796892329318/posts/default/5395640300558269350'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2263108796892329318/posts/default/5395640300558269350'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://desdemeusolhos.blogspot.com/2007/08/lmites.html' title='LÍMITES'/><author><name>Raquel</name><uri>http://www.blogger.com/profile/03155968218152956657</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/RuWgJbkvoUI/AAAAAAAAADM/Tz6mpBR7uwk/s72-c/Beyong%2520Limites.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2263108796892329318.post-9090872769336179175</id><published>2007-07-27T01:18:00.000-07:00</published><updated>2008-12-09T13:13:54.348-08:00</updated><title type='text'>Velocidades...</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/RqmvdTQ59VI/AAAAAAAAACc/G3rG0lvpByg/s1600-h/images.jpeg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5091793771641304402" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/RqmvdTQ59VI/AAAAAAAAACc/G3rG0lvpByg/s200/images.jpeg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;      Por sí solo, encontrar una persona con la que caminar al lado, es tarea extraordinariamente dificil. Pedir que además se camine paralelo, a la misma velocidad es misión "casi" imposible. Y más si le añades el nivel de autoexigencia que nuestra sociedad nos está haciendo adquirir. El ritmo, la velocidad que se lleva en el día a día, las exigencias externas y presiones a las que continuamente uno se va viendo sometido si quiere y le gusta avanzar, crecer, disfrutar y despuntar...se traducen también en la vida sentimental. No nos conformamos. Nos queremos, nos sentimos bien con nosotros mismos y eso "dificulta la llegada y estabilización de alguien a nuestro lado".&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;     Ya no queremos a alguien al lado porque necesitamos compañía...Ya no queremos a alguien al lado porque no sabemos estar solos o porque no nos sentimos bien solos...o porque nos van a mirar mal si no tenemos a nadie con nosotros. Eso ya pasó...El tiempo ya pasó y ahora las cosas se ven diferentes.&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;     Ahora dejamos llegar a alguien a nuestro lado porque nos gusta lo que nos transmite cuando está cerca, porque nos gusta mirarle en los momentos que decidimos frenar nuestra velocidad de escándalo, porque nos gusta disfrutar de su caricia, una caricia con nombre, la suya, la de él!...(y no "una caricia en general"), porque disfrutamos perdiéndonos en medio del olor que le caracteriza...Hoy en día escogemos "a la persona", y no a "una persona". Le queremos concretamente a él, porque es el que está ahí cuando el ritmo de nuestras vidas pone un poquito el freno...y porque es él el que queremos que esté ahí al lado, precisamente él! Para mí es lo más definitorio, está ahí en ese momento porque queremos que sea él, y no porque necesitemos una compañía. Eso es el amor, almenos para mí.&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;     Pero que peligroso es nuestro ritmo!Si yo voy así de rápido en mis día, mi compañero puede triplicar mi velocidad..La velocidad de freno no tiene porque ser la misma, y el momento en que hayamos puesto el freno puede no ser el mismo. Podemos no coincidir. Podemos no encontrarnos...&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;     Hacemos la desesperante faena de esperar que llegue "él", y luego nos arriesgamos continuamente a perderle...Es pura contradicción. Aquello que nos ha llevado a aumentar nuestra exigencia y permitirnos encontrarle precisamente a "él", es un arma de doble filo, y se convierte a la vez en lo que puede provocarnos su pérdida.&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;     Es la diferencia de los ritmos. Es la diferencia entre velocidades y potencias. Así...¿hasta donde estamos dispuestos a llegar?¿Qué estamos dispuestos a poner a la venta?¿Y qué estamos dispuestos a arriesgarnos a perder?...&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;     Cuando me invade la parte frívola pienso que...&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;     Mejor no respondo a esas preguntas porque ahora me está invadiendo la parte frívola, y ésta en mi la desconocía.&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2263108796892329318-9090872769336179175?l=desdemeusolhos.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://desdemeusolhos.blogspot.com/feeds/9090872769336179175/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2263108796892329318&amp;postID=9090872769336179175' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2263108796892329318/posts/default/9090872769336179175'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2263108796892329318/posts/default/9090872769336179175'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://desdemeusolhos.blogspot.com/2007/07/velocidades.html' title='Velocidades...'/><author><name>Raquel</name><uri>http://www.blogger.com/profile/03155968218152956657</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/RqmvdTQ59VI/AAAAAAAAACc/G3rG0lvpByg/s72-c/images.jpeg' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2263108796892329318.post-4192502665281642222</id><published>2007-07-23T02:35:00.001-07:00</published><updated>2008-12-09T13:13:54.548-08:00</updated><title type='text'>DESPUÉS DE UN MES</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/RqR9QzQ59UI/AAAAAAAAACU/ac7yYtDjZ80/s1600-h/reloj.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5090331206427997506" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" height="150" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/RqR9QzQ59UI/AAAAAAAAACU/ac7yYtDjZ80/s200/reloj.jpg" width="170" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;   Ha pasado ya algo más de un mes...Ya habéis leído algún que otro mail en que explico mis aventuras y desventuras...&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;   Los días pasan volando, es poco (por no decir ninguno!) el tiempo que queda para mirar atrás y hacer brotar la melancolía...Pero hay días en los que la cabeza te dice que ya no puede más y ese día son las lágrimas las que pueden contigo.&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;  Me siento bien, me siento fuerte, la decisión de estar aquí sigo creyendo y reafirmo que es la mejor que podía haber tomado. Estoy haciendo lo que he decidido que quería hacer. Sé que esto me lleva a conseguir un objetivo muy claro...bueno dos: uno sabéis que es conseguir plaza MIR, pero el otro yo creo que es aún más importante: crecer y avanzar sobre mí misma. Esto lo estoy haciendo, os lo aseguro, y a pasos de gigante, lo sé y lo noto. No sé explicaros como lo noto, pero lo hago. Creo que es como una sensación continua de sentirme diferente, cada día me siento distinta...ni mejor ni peor, creo que simplemente diferente, incluso diría que con dificultad para reconocerme a mí misma, porque cada día voy viendo como siento una sensación nueva, o situación nueva; siento como me siento llena al llegar a "mi casa" y disfrutar de la soledad y del silencio, disfrutar de ver como ilumina esa vela nueva que he puesto en el mejor rincón de casa, disfrutar de la sensación de decidir pasear sola por las calles de oviedo, llenarme con la sensación de verme rodeada de gente que camina, viene y va, habla, chilla y corre...y yo no tener nada que ver con ellos, no depender de ellos...miles de sensaciones!me llena la sensación de ver como aprendo a únicamente DEPENDER DE MÍ!. Sabéis como soy, y sabéis que para mí, aprender a ver que soy autosuficiente, y llegar a creérmelo es importante, es muy importante.&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;   Pero también estoy aprendiendo a diferenciar que ser AUTOSUFICIENTE no está reñido con la añoranza. Creía que añorar era depender.&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;   Un mes aquí empieza a dejar huella, y sobretodo con el nivel de exigencia que me invade y con el nivel de trabajo y dedicación que se respira alrededor del MIR. Sin darte cuenta el agotamiento va apareciendo...y a cada uno se le presenta como puede, como quiere o como uno le deja. A mí se me presenta en forma de añoranza, en forma de NECESIDAD DE UN ABRAZO, DE UN MIMO, DE UNA LLAMADA, DE UN PASEO CON MIS AMIGOS, MI PAREJA, una palabra de MIS PADRES o MI PEQUEÑA... Y lo peor, ante lo que reconozco que no actúo bien...es que cuando noto que me invade esta sensación...aún intento frenarla!!!Me siento mal sintiendo esto. Me siento mal sintiendo que "necesito". Me sigue saliendo la estúpida idea que vivir estas sensaciones es sinónimo de necesitar... y joder!como me molesta necesitar!!&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;   Vaya cantidad de defectos voy a reconocer yo aquí!!!jeje...&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;   La gente que he conocido aquí se acaba convirtiendo en tu apoyo, se acaba convirtiendo en el oído que escucha como hecho de menos, o como me siento; se acaba convirtiendo en los abrazos que uno necesita y en las palabras reconfortantes. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;   Después de un mes, ya ha pasado el subidón inicial, ya ha pasado la ilusión de estar fuera de casa, la ilusión de vivir una nueva experiencia...y ya estás metido en la realidad más absoluta. Cuando llega el domingo, y con ello el parón obligado, almenos yo, me siento algo descolocada, ese es el día en que aún me siento como si estuviera fuera de lugar...Añadidle algo tonto, pero importante de analizar: no tengo sol!no tengo mar!hace frío y llueve!!!Los cuatro domingos que llevo aquí ha llovido..y no he podido empezar a hacer excursiones, salidas...algo que me haga sentir más distraída...con lo que los domingos en casa, o con los mismos paseos a los mismos sitios me hace notar más la ausencia de una mano conocida o una sonrisa tonta por las mismas tonterías de siempre...&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;   Creo que me he pasado de dramática!jejeje...El resumen es que me siento bien, me siento cómoda...y me siento crecer...pero que os echo de menos! y todavía tengo que aprender que no por ello soy más débil!&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;   Estos días, con el frío y la lluvia, los ánimos están también un poco alterados...además con la sensación continua esta que os decía: la sensación de sentirme diferente conmigo misma. Es como la sensación que tiene una niña que su cuerpo le está cambiando, la sensación de no AUTORECONOCERSE. Es algo inquietante, pero sé que muy productiva.&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;   El otro día hablaba con Xavi, y no me sentía cómoda reconociéndole que me sentía algo alteradilla de ánimo, que tenía ganas de llorar. Sigo haciendo lo mismo, creo que me van a tomar por más débil por reconocer que decaigo y reconocer que lloro! ...&lt;em&gt;Ya sé que lo que demuestra fortaleza no es el hecho de no llorar, sino de saber remontarlo!!!!!&lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;   Ya me he enrollado como siempre!!!jejeje...Ya dejo de escribir, que me esperan los libros, y esta media horita que he estado con el ordenador, es media hora menos de sueño esta noche!&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;   Solo deciros que ojalá estuviérais aquí en momentines puntuales, para darme un abrazo!pasear conmigo!...y ya os dejaría libres otra vez!jejeje&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;   Muchos besines.&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;   Raquel&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2263108796892329318-4192502665281642222?l=desdemeusolhos.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://desdemeusolhos.blogspot.com/feeds/4192502665281642222/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2263108796892329318&amp;postID=4192502665281642222' title='4 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2263108796892329318/posts/default/4192502665281642222'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2263108796892329318/posts/default/4192502665281642222'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://desdemeusolhos.blogspot.com/2007/07/despus-de-un-mes.html' title='DESPUÉS DE UN MES'/><author><name>Raquel</name><uri>http://www.blogger.com/profile/03155968218152956657</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/RqR9QzQ59UI/AAAAAAAAACU/ac7yYtDjZ80/s72-c/reloj.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>4</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2263108796892329318.post-594302328840309879</id><published>2007-06-19T21:20:00.000-07:00</published><updated>2008-12-09T13:13:54.787-08:00</updated><title type='text'>Son mis amigos...y mi pequeña</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/RnitxX2TAeI/AAAAAAAAACM/C9bzS3wi4Ww/s1600-h/20060206155044-el-adios.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5077999643587183074" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/RnitxX2TAeI/AAAAAAAAACM/C9bzS3wi4Ww/s200/20060206155044-el-adios.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Ahora sí...Son las 6:22h a.m. y ya tengo todas las bolsas en el coche, todo preparado, bien servidita de café para aguantar las horas que son...y bueno, digamos que de ánimos también estoy servida después de mi sesión matutina de lágrimas después de leer el blog de Enric. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Lidia, te miro desde la puerta de la habitación mientras duermes y te digo "hasta luego bonita" por dentro de mí, porque no me siento capaz de despertarte y ver como me miras mientros de lo digo mirándote a los ojos. Te quiero!Te quiero horrores! y lo siento si te hago sentir dolor con algo de todo esto o en general con las decisiones que tomo a lo largo de mis días, es lo último que pretendo!De hecho, ya modifico parte de mis decisiones o de las cosas que haría para evitarte hacerte sufrir!Lo siento, de verás, quisiera estar continuamente a tu lado, y no perderme nada de tu día a día...Tendremos que aprender a vivir con la mayor intensidad posible nuestro día a día por otras vías de contacto, y potenciar nuestra cercanía en la distancia. Te quiero!Eres mi pequeña, y te adoro!&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Chicos, y vosotros, millones de gracias es lo único que me sale decir. Que os quiero!Que os cuidéis!Que gracias por todo!Y que os llevo muy dentro y os siento muy cerquita!&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Empieza mi aventura...sé que estaréis ahí!!!Voy a pagar más al señor telefónica!jejeje&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Besos!Muchos besos!&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Raquel&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2263108796892329318-594302328840309879?l=desdemeusolhos.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://desdemeusolhos.blogspot.com/feeds/594302328840309879/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2263108796892329318&amp;postID=594302328840309879' title='2 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2263108796892329318/posts/default/594302328840309879'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2263108796892329318/posts/default/594302328840309879'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://desdemeusolhos.blogspot.com/2007/06/son-mis-amigosy-mi-pequea.html' title='Son mis amigos...y mi pequeña'/><author><name>Raquel</name><uri>http://www.blogger.com/profile/03155968218152956657</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/RnitxX2TAeI/AAAAAAAAACM/C9bzS3wi4Ww/s72-c/20060206155044-el-adios.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2263108796892329318.post-1901843244738298328</id><published>2007-06-09T00:28:00.000-07:00</published><updated>2008-12-09T13:13:56.400-08:00</updated><title type='text'>Para vosotros, compañeros!</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/Rmpd332TAZI/AAAAAAAAABk/MJ2-4cindUE/s1600-h/DSCN1978.JPG"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5073971144652161426" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 219px; CURSOR: hand; HEIGHT: 160px" height="179" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/Rmpd332TAZI/AAAAAAAAABk/MJ2-4cindUE/s200/DSCN1978.JPG" width="229" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;Que cosilla tan extraña se remueve por dentro cuando tus oídos empiezan a escuchar los primeros: "bueno, ya nos veremos, que vaya bien", "suerte por allí, aprovecha", "ya pasarás a vernos a la vuelta", "no te olvides de nosotros"...y las también cuando empiezan las "cenitas despedida"... &lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;Hasta ahora siempre había ido a las cenas despedida de los de&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/RmpeuH2TAaI/AAAAAAAAABs/TNyRUmnSXUE/s1600-h/DSCN1982.JPG"&gt;&lt;/a&gt;más, la gente que va y que viene...ves como se les cae alguna lagrimilla, ves como dicen alguna sentimentalada...pero nunca había vivido la mía!!!Gracias!Que especial se siente una cuando a pesar de querer irse de algún sitio la gente quiere juntarse para darte un abrazo caluroso en familia y dejarte un lindo recuerdo en tu memoria!!&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5073972699430322610" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/RmpfSX2TAbI/AAAAAAAAAB0/Cy4kMCv5WU4/s200/DSCN1982.JPG" border="0" /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Yo no lloré, cosa rarísima en mí!!!!!!Estuve a punto, pero no lloré!!Me invadía más la alegría de estar allí con todos ellos, que me han hecho reir tanto, y que para que negarlo, que han cuidado y mimado desde el primer día!!!Me lo habéis hecho muy fácil!!!Mis inicios laborales están entre vosotros y me lo habéis puesto muy fácil, mil gracias!!!!!!!!&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/Rmpf9H2TAcI/AAAAAAAAAB8/RDZP1z31byE/s1600-h/DSCN1975.JPG"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5073973433869730242" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/Rmpf9H2TAcI/AAAAAAAAAB8/RDZP1z31byE/s200/DSCN1975.JPG" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;Isabel,&lt;/strong&gt; con su risa y espontaneidad, me ha hecho el día a día muy agradable, y de paso me ha pegado su acento mañico!!jejeje...que cada día me tocaba escuchar mínimo 3 o 4 trabajadores decirme: ah!!!tú también eres de zaragoza, no???claro como trabajáis en la MAZ (mútua accidentes de zaragoza) pues os venís todos de allí...Entonces yo: "snif".."no, no, si yo soy de reus de toda la vida, pero aquí la compañera de tanto oirla se me ha pegado el acento y yo tengo mucha facilidad para eso"...jejeje (metida de pata del trabajador!!!), jejeje...&lt;strong&gt;Begoña&lt;/strong&gt;, que gracias a ella voy a dormir a gusto!!jajaja, me ha enseñado a comprar por Ebay...(aunque dicho así va a parecer que no trabajamos); &lt;strong&gt;Eva&lt;/strong&gt;, guapa y hecha un figurín hasta su último día de embarazo, felicidades mami!!!; &lt;strong&gt;Mercé&lt;/strong&gt;, que a pesar de aparecer poco por Maz Tarragona, se dejaba notar cuando venía, lo llenaba todo con su sonrisa escandalosa...gracias!; &lt;strong&gt;Meri&lt;/strong&gt;, que aunque fuera indirectamente (su hermana) me solucionó mis primero achaques de la edad, jajaja...vaya contractura cervical tenía yo los primeros días de trabajar en Maz, tantas horas sentada delante del ordenador, informe va, informe viene...acaba tensa como una tabla..pero bueno, yo pensaba, "tenemos una fisioterapeuta en la empresa, esto se soluciona en un plis-plas"...jeje, pobrecita Meri, si no le queda tiempo ni para respirar, pero bueno, me ha enseñado un par de ejercicios de estiramientos para que mi columna dorsal no sufra más!!, &lt;strong&gt;Pili V.&lt;/strong&gt; con sus mails o de tíos buenos, o de viagra, o sino hipersentimentales me obligaba a hacer un paréntesis entre informe e informe y reirme con estos!Junto a Isa y Lorea, las chimeneas andantes!!Vamos a ver si dejamos de fumar Pili, que la tos ya te supera!!jejeje...Además Pili, las cenas sin tu frases "criticonas" (con cariño!!jejej), no serían lo mismo, a ver, de toda la vida las cenas son para criticar a los demás!!!jajaja..Gracias por todo guapa!; &lt;strong&gt;Lorea&lt;/strong&gt; y mi declaración de haciendo!!gracias a tí pago menos!ole,ole...y a parte, su típica frase, que por cierto como me tranquiliza..."tú tranquila, si viene algún accidentado ya estoy yo y si no...pues lo envíamos para el hospital!!", y yo mientras pensando: pero la mutua somos nosotros,no???tendremos que atenderle nosotrossss, no???jejeje; &lt;strong&gt;Tere, &lt;/strong&gt;debes estar de las de ciser hasta el moño, jejeje..pobreta!!!tus llamadas continuas: "Raquel, te paso a Maria de ciser", buff..que tortura, solo me llamaban para meterme prisa con los informes, ya me daba miedo hasta cogerle el teléfono a Tere...jejeje...;&lt;strong&gt;Pilar, &lt;/strong&gt;gracias por confiar en mí desde el primer día!; &lt;strong&gt;Jesús, &lt;/strong&gt;ya sabes mi técnico de ambulancia preferido!!ya me aprendí que está prohibido llamarle ambulanciero!!vaya pitotes se agarra el chico si se le llama así; &lt;strong&gt;Roser&lt;/strong&gt;, nuestros inicios fueron buenos, eh???tienes razón, no podré olvidar "las primeras enfermeras"...Amposta, Dapsa , unidad movil que está inclinada y te agarras un mareo dentro impresionante, al moverte 8 horas del día en unos 5 metros cuadrados!!, audiometros en los que se oye todo, gente que en vez de aparecer a buena hora de la mañana, aparece cuando queda 1 minuto para irnos...ley de murphy, ya lo digo yo!..suerte del cafetito o chocolatito al sol en el parquing!!!buff...gràcies wapa, i sort amb el que tens entre mans, serà un dia preciós!! Y bueno, me dejo gente, gracias a todos: Francesc, Yolanda, Marga, Pili d'Amposta y su ropa, que guapa vienes cada día!!, Maria d'Amposta y los ordenadores!!, Josep y sus trajes, cada día uno, alucinante!!jeje.., Vanesa, guapa, paciencia!!!!, Laura...de todos me llevo algo, eso seguro!!&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Besos pa&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/Rmpga32TAdI/AAAAAAAAACE/0Xw_q1L0tVg/s1600-h/DSCN1984.JPG"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5073973944970838482" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 194px; CURSOR: hand; HEIGHT: 159px" height="199" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/Rmpga32TAdI/AAAAAAAAACE/0Xw_q1L0tVg/s200/DSCN1984.JPG" width="229" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;ra todos, y aquí cuelgo unas fotos de la cenita y uno de los regalitos que me hicieron, para que las podáis ver siempre que queráis!!Prometo que también colgaré la foto con la funda nórdica puesta y el ramo de flores al lado!!vaya currada os habéis metido! Cuando tome café, me acordaré de vosotros, cuando vaya a dormir, me acordaré de vosotros, cuando me vista elegante me acordaré de vosotros...jeje..que pesadilla!!!estáis en todo!!jejej&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Besos.Raquel&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2263108796892329318-1901843244738298328?l=desdemeusolhos.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://desdemeusolhos.blogspot.com/feeds/1901843244738298328/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2263108796892329318&amp;postID=1901843244738298328' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2263108796892329318/posts/default/1901843244738298328'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2263108796892329318/posts/default/1901843244738298328'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://desdemeusolhos.blogspot.com/2007/06/para-vosotros-compaeros.html' title='Para vosotros, compañeros!'/><author><name>Raquel</name><uri>http://www.blogger.com/profile/03155968218152956657</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/Rmpd332TAZI/AAAAAAAAABk/MJ2-4cindUE/s72-c/DSCN1978.JPG' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2263108796892329318.post-6296331778733357700</id><published>2007-06-05T12:39:00.000-07:00</published><updated>2008-12-09T13:13:56.573-08:00</updated><title type='text'>¿? Cuenta atrás ¿?</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/RmXImn2TAYI/AAAAAAAAABc/FISn5OBkbpo/s1600-h/mapa+reus-oviedo.bmp"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5072681121160036738" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" height="151" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/RmXImn2TAYI/AAAAAAAAABc/FISn5OBkbpo/s200/mapa+reus-oviedo.bmp" width="225" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;Si hoy estamos a día 5 de junio....quedan justo 15 días para marchar camino de Oviedo. Ya comenté en entradas anteriores que me liaba la manta a la cabeza y me iba a por todas y eso es lo que hago. El curso MIR Asturias empieza el 25 de junio y allí estaré para darlo todo. ¿Puedo decir que estoy nerviosa?¿Puedo reconocer que estoy asustada ante el cambio?Lo sé porque entre otras cosas me doy cuenta que me quedo sin palabras, me doy cuenta que no sé ni que escribir y lo qué es peor cómo escribirlo para definir como me siento. Lo que sí me digo continuamente es que es normal sentirse atemorizado ante todo cambio, no deja de ser algo desconocido...Si no sintiera esto supongo que podría tacharme de inconsciente!&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;Para mí, llenar el maletero de mi coche con mis cuatro cosillas importantes y hacer quilómetros, me transmite la sensación de empezar a caminar cuando quizás hasta ahora lo que he hecho ha sido gatear y a veces aún así no llegaba a todos los rincones. Ahora veremos como de firmes se mantienen mis pies para dar pasos. &lt;strong&gt;Yo creo que fuertes. Yo sé que fuertes&lt;/strong&gt;. &lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;Cogeré mis cosas, cambiaré de paredes que me rodeen, me alejaré de mi familia, de mis amigos, de mi entorno, de mi mundo conocido, de mi rutina, de mis rincones y mis sitios...El objetivo está claro, muy claro, estudiar al 200%, pero eso no va a disminuir el tamaño y el impacto del cambio. Como mucho lo hará más llevadero porque es probable que no tenga tiempo en exceso para hacer brotar la melancolía, (cosa que tengo de sobras!, junto a otro adjetivo: sentimentalona!!); pero desde aquí, aún desde aquí y a 15 días de marcharme sí que tengo tiempo para pensar "todo lo que quiere decir irme ahora". Sé que es un paso más, paso que reconozco me apetece mucho y necesito, pero como animales de costumbres que todos los humanos somos, necesita su tiempo de adaptación...&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;¡Sé que me voy a estudiar!¡y sé que en febrero vuelvo a estar en casa!¡Pero es un cambio!Sea de una etapa o sea eterno, no deja de ser un cambio. He estudiado toda la carrera en casa, con mi familia, con los abrazos y chillidos de mi pequeña, con mi gente, con toda la protección y seguridad que eso te da...Ahora se enfoca de otra manera...y cuando me sienta débil en vez de pedir un abrazo a mi hermana, tendré que aprender a dármelo yo o bien aprenderé a recibirlo y disfrutarlo a través de un teléfono...&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;¿Se llama avanzar-crecer-madurar-evolucionar-cambiar-caminar...?jejeje...como me fastidia reconocer que sí!&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;¡Pero ante todo me apetece!¡Tranquilidad y paciencia para adaptarse con éxito a los cambios!Tengo un objetivo y lo voy a cumplir: APRENDER!!Aprender de los libros y de mi propia vida.&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;Pero, ¡os echaré de menos!Sabéis que puedo con todo...pero también sabéis que soy de lágrima fácil y que eso es lo más sincero que os puedo regalar...Y noto que me vais a ver llorar antes de irme!!jejeje...¿Será por nervios?Sí, pero ese no es el único motivo...&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2263108796892329318-6296331778733357700?l=desdemeusolhos.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://desdemeusolhos.blogspot.com/feeds/6296331778733357700/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2263108796892329318&amp;postID=6296331778733357700' title='15 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2263108796892329318/posts/default/6296331778733357700'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2263108796892329318/posts/default/6296331778733357700'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://desdemeusolhos.blogspot.com/2007/06/cuenta-atrs.html' title='¿? Cuenta atrás ¿?'/><author><name>Raquel</name><uri>http://www.blogger.com/profile/03155968218152956657</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/RmXImn2TAYI/AAAAAAAAABc/FISn5OBkbpo/s72-c/mapa+reus-oviedo.bmp' height='72' width='72'/><thr:total>15</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2263108796892329318.post-3903487384678655049</id><published>2007-06-02T03:10:00.000-07:00</published><updated>2008-12-09T13:13:56.899-08:00</updated><title type='text'>HUMILDAD</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/RmFLk7cyRVI/AAAAAAAAABU/UA7s7afJ8lY/s1600-h/bebito.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5071417753201689938" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" height="181" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/RmFLk7cyRVI/AAAAAAAAABU/UA7s7afJ8lY/s200/bebito.jpg" width="190" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/RmFKoLcyRTI/AAAAAAAAABE/WMyb18tJ4vU/s1600-h/abuelo.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5071416709524636978" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 181px" height="219" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/RmFKoLcyRTI/AAAAAAAAABE/WMyb18tJ4vU/s200/abuelo.jpg" width="200" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;He nacido hoy de madrugada &lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/RmFHd7cyRRI/AAAAAAAAAA0/g-igGlTT6_I/s1600-h/niÃ±o.bmp"&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;viví mi niñez esta mañana&lt;br /&gt;y sobre el mediodía&lt;br /&gt;ya transitaba mi adolescencia.&lt;br /&gt;Y no es que me asuste&lt;br /&gt;que el tiempo se me pase tan aprisa&lt;br /&gt;sólo me inquieta un poco pensar&lt;br /&gt;que tal vez mañana&lt;br /&gt;yo sea demasiado viejo&lt;br /&gt;para ser lo que he dejado pendiente.&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="left"&gt;    El tiempo por sí solo pasa excesivamente deprisa, como para que yo le tiente a diario para que acelere aún más su velocidad!!!De mis mayores me quedo con la serenidad, humildad, tranquilidad y buen hacer que les han llevado a tener unas arrugas con mucho contenido. &lt;/div&gt;&lt;div align="left"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="left"&gt;     Ellos, con mis 25 años, ¿se sentían tan poco serenos, tan poco tranquilos, con tanta prisa como yo ahora?¿Somos la generación de la poca humildad?...&lt;/div&gt;&lt;div align="left"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="left"&gt;     Supongo que se trata de hacer camino y saber poner el freno en los momentos adecuados..., no dejando que la impulsividad sea el patrón fijo de cada una de las actuaciones...&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2263108796892329318-3903487384678655049?l=desdemeusolhos.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://desdemeusolhos.blogspot.com/feeds/3903487384678655049/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2263108796892329318&amp;postID=3903487384678655049' title='3 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2263108796892329318/posts/default/3903487384678655049'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2263108796892329318/posts/default/3903487384678655049'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://desdemeusolhos.blogspot.com/2007/06/humildad.html' title='HUMILDAD'/><author><name>Raquel</name><uri>http://www.blogger.com/profile/03155968218152956657</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/RmFLk7cyRVI/AAAAAAAAABU/UA7s7afJ8lY/s72-c/bebito.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2263108796892329318.post-2573036254985575657</id><published>2007-05-29T01:51:00.000-07:00</published><updated>2008-12-09T13:13:57.196-08:00</updated><title type='text'>FLORITA</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/Rlvq5LcyRQI/AAAAAAAAAAs/y83l-XUxsxM/s1600-h/florita"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5069904073582593282" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" height="216" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/Rlvq5LcyRQI/AAAAAAAAAAs/y83l-XUxsxM/s200/florita" width="157" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;Es más que una imagen. Es más que un recuerdo. Es una historia y una forma de vida.  Os presento a &lt;strong&gt;mi gran acompañante&lt;/strong&gt;, es &lt;strong&gt;Florita&lt;/strong&gt;. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Flora nació en Mozambique. Nació en uno de los muchos lugares del mundo donde antes de ver la luz uno ya está condenado a aceptar lo que el destino quiera depararle, sin posibilidad de lucha, sin puertas abiertas...Su única lucha iba a ser consigo misma y contra el tiempo que su cuerpecito decidiera vivir con una calidad de vida, si más no, digna.&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Flora tiene un cuerpecito grande con una cabeza pequeña. Tiene microcefalia congénita. A expensas de permitir que su hermana gemela gestara correctamente en el vientre materno, su cráneo no tuvo posibilidad de crecer. Se produjo su osificación cuando aún no había alcanzado el tamaño necesario y con ello un desarrollo defectuoso del cerebro. Sus consecuencias, nada despreciables, van a verse reflejadas en su evolución motora y sensitiva, en su interrelación con el medio, en sus movimientos y actitudes, en su comportamiento  neurológico, a la vez que en múltiples lesiones asociadas.&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Seguramente en otro lugar Flora tendría otra calidad de vida, igual hubiera podido someterse a alguna cirugía o tratamiento, o incluso más, probablemente no hubiera llegado a nacer así, podría haberse detectado prenatalmente y haber puesto solución. Dejo a parte ese debate, porque hoy en día las cosas aún están así, y yo no lo voy a solucionar con cuatro palabras reivindicativas que deje aquí escritas...&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;La mejor manera de definir a Flora, es diciendo con todo mi cariño y respeto, que su comportamiento es como el de un "gorilita". Es asustadiza, y con unos instintos e impulsos muy primitivos. El primer día que la visité, al ver un rostro desconocido se escondía detrás de la pierna de una de las hermanas del convento que la alimentan y le dan cariño. Cuando conseguí acercarme a ella sin que huyera, se quedó quieta, pero escondida tras su brazo derecho levantado y flexionado, que le tapaba la cara, eso le daba seguridad. Lo primero que se me vino a la mente en esos momentos fue la imagen de un gorilita bebé asustado, como había visto otras veces en algún que otro reportaje televisivo. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;No hizo falta más que unas horas para que ella no me percibiera como un peligro y permitiera un mayor acercamiento. Caminaba con las piernas abiertas y flexionadas, con los pies encarados para fuera, aumentando su base de sustentación y me cogía de un dedo de la mano para sentirse segura. No hablaba, solo hacía ruidos, pero parecía entenderme, o eso quería creer yo. Se dejaba vencer por la crueldad de los demás niños, pero en esos momentos me buscaba. Me hacía sentir bien que me buscara, y sentirme protectora de su debilidad. Cuando se subía a mis brazos, parecía que trepara un árbol, y se sujetaba rodeando mi cintura con sus piernas. Me ganó. Sólo por existir se ganó mi cariño, mis atenciones y aún ahora y desde aquí, sigue llevándose mi recuerdo.&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;La sonrisa que muestro en la foto es real. Esta niña con sus comportamiento, con sus diferencias, con su manera de mirar, con sus reacciones, con sus limitaciones, con su pequeña cabecita...me dio tal cantidad de cariño que creo que incluso ni yo misma fui capaz de devolverle tanto. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;La palabra que le dedico es AGRADECIMIENTO. &lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2263108796892329318-2573036254985575657?l=desdemeusolhos.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://desdemeusolhos.blogspot.com/feeds/2573036254985575657/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2263108796892329318&amp;postID=2573036254985575657' title='2 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2263108796892329318/posts/default/2573036254985575657'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2263108796892329318/posts/default/2573036254985575657'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://desdemeusolhos.blogspot.com/2007/05/florita.html' title='FLORITA'/><author><name>Raquel</name><uri>http://www.blogger.com/profile/03155968218152956657</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/Rlvq5LcyRQI/AAAAAAAAAAs/y83l-XUxsxM/s72-c/florita' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2263108796892329318.post-1632299998602572100</id><published>2007-05-28T02:10:00.000-07:00</published><updated>2008-12-09T13:13:57.481-08:00</updated><title type='text'>AHORA...</title><content type='html'>&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/RlqsJbcyRNI/AAAAAAAAAAU/Epv402UB5N0/s1600-h/question_mark.gif"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5069553608546206930" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/RlqsJbcyRNI/AAAAAAAAAAU/Epv402UB5N0/s200/question_mark.gif" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;¿Por qué me fui a dormir anoche deseando que amaneciera hoy para sentarme en el ordenador y escribir en el blog? Si me olvido que alguien puede estar leyendo esto, y consigo ser sincera, creo que la respuesta es...xxx. Pero...¿por qué?No me gusta que me ayuden, me hace creer que soy débil, me hace creer que no puedo con lo que creo que puedo...Pero entonces, ¿por qué no me puedo ayudar yo?&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;No me siento bien. Debería sentirme bien. Tengo gran parte de lo que muchos dicen que podrían desear. Una buena familia, unos muy buenos amigos, unos buenos estudios... Tengo una carrera universitaria...¿y eso que es?¿Por qué cuando la gente te escucha decir que eres médico ya te tacha de: FELIZ, INTELIGENTE, CON SUERTE...?¿Por qué se creen que el ser médico ya te da la sabiduría completa?¿Qué pasa, que te gradúas y te dan la capacidad de conocerte a ti mismo y ser feliz?Entonces socialmente soy lo que se llama un "buen partido". Pues yo no me siento así. Ser médico no es más que una etiqueta. Hoy no me siento bien conmigo. Últimamente no me siento bien conmigo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;Tengo 25 años. Una buena familia y unos amigos aún mejor, que me lo dan todo. Acabé mi carrera con muy buena calificación en junio del año pasado, estudiando mientras trabajaba porque a pesar de vivir en casa yo quería ser independiente, quería que todo lo que tuviera fuera por mi propio esfuerzo. Al acabar la carrera viajé 2 meses a Mozambique, donde me sentí yo misma, dónde me sentí intensamente bien conmigo misma, me sentí grande. Fui a explorar dentro de mí todo aquello que podía regalar a los demás, todo aquello bueno que sabía que había en mí pero que no veía...(¿un poco egoísta quizás?). Al volver, sin mucho esfuerzo encontré un buen trabajo que aún conservo ahora mismo, y que si quisiera tendría para siempre...ya tendría mi vida hecha. Y en cambio, no lo quiero. Y en cambio, no me siento bien. En todo el tiempo de carrera tuve pareja. Me decidí, cambié el rumbo. No sé si demasiado tarde. Lo único que sé seguro es que no fue demasiado pronto. Siento extremadamente cerca a otra persona, que a su vez vuela muy alto...Y a veces siento que mis alas no pueden tanto. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;Estoy sentada en el ordenador del trabajo, escribiendo, mientras me esperan informes por completar, acabar, firmar y enviar...No son mi prioridad...pero...¿como puede ser?¡Es mi trabajo!. Pues no, no es mi prioridad. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;Trabajo en una mutua de accidentes de trabajo y prevención de riesgos laborales. No es mi sueño, nunca lo ha sido. En cambio, he llegado aquí. A veces pienso que por no haberme atrevido a ser totalmente sincera conmigo misma. Al volver de mozambique pensé que no quería hacer igual que el resto de mis compañeros y ponerme a estudiar 10 horas al día para prepararme el examen MIR y empezar una especialidad. Pienso que quizás no me sentía preparada para ello...desconozco el motivo. Lo que escogí es hacerlo todo a la vez, como suelo hacer siempre, pensando que puedo con todo...como si no supiera ya de sobras que eso no me lleva nunca a bueno puerto!!!!Escogí ponerme a trabajar y a estudiar el MIR a la vez&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/RlqtXrcyRPI/AAAAAAAAAAk/PTPK7PLVxD8/s1600-h/medico.gif"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5069554952870970610" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/RlqtXrcyRPI/AAAAAAAAAAk/PTPK7PLVxD8/s200/medico.gif" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;, ilusa de mí. Creo que alguna de mis neuronas parecía tener la tonta esperanza que haciéndolo así llegaría el día del examen y aún conseguiría sacar una buena nota para escoger la plaza deseada. No sé porqué me dio miedo hacer lo que realmente tenía que hacer y lo que es peor, lo que realmente quería hacer. Quería, deseaba y necesitaba conseguir empezar mi especialidad lo antes posible, necesitaba esa satisfacción, pero en cambio no me sentía con ganas o capacidad...de hacer el duro esfuerzo que me llevaría a conseguirlo...y me conformé con unas medias tintas, me conformé con lo más parecido a empezar mi especialidad: "empezar un trabajo en el que pareces médico". Sí, me conformé, pero no puedo decir que me sienta bien con ello. No estoy acostumbrada a fallar, ¡qué triste!, pero es real, no sé si por capacidad o por cabezonería y tesón, pero las cosas que me he propuesto por el momento, me han ido saliendo relativamente bien. No estaba acostumbrada a fallar. Y en cambio, ver que no iba a conseguir empezar la especialidad, fuera cual fuera el motivo que hubiera llevado a ello, me hacía sentir que había fallado, y aún tengo que aprender a aceptar mis fallos y sacarles provecho. Estoy en ello.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;Ahora, cambio de rumbo directo. Ahora pretendo coger el "toro por los cuernos", coger la directa e ir a por todas en vez de coger caminos alternativos que no paran de dar vueltas y vueltas...En unas 3 semanas dejo mi actual trabajo. Me voy a vivir a Oviedo, me voy a estudiar como una desesperada para presentarme al examen MIR del año que viene. Quiero sacar buena plaza. Y además, quiero sentir la satisfacción de estar trabajando duro por ello. Quiero aprender a aceptar que me equivoco, y mucho. Pero no quiero sentir nunca más que me estoy equivocando si conozco el camino correcto, porque entonces eso no es equivocarse, eso es aceptar que te vas a equivocar. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;Quiero seguir mi sueño profesional y darlo todo por ello...&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;Pero...¿y la vida personal?Eterno dilema. Yo soy de las personas que apuestan por la vida personal. Necesito esa riqueza!Necesito mis amigos, mi familia, mi pareja...necesito sus atenciones! Durante mucho tiempo he creído ser capaz de anteponer mi vida personal, mi pareja, mi familia...ante mi carrera y ante yo misma. Ahora, dudo hasta de eso...No me siento capaz de definir hasta que precio estoy dispuesta a pagar por satisfacer cada una de las dos partes, la personal y la profesional.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;Empezaba diciendo que no me sentía bien. Me siento segura de tomar el camino correcto, y aún más, me siento satisfecha de sacar la valentía para no engañarme (todo hay que decirlo...me han dado más de un empujoncito para espavilar...eso siempre viene bien!porque no hay más ciego que el que no quiere ver!!!). Pero a pesar de eso me siento descolocada, incomoda, como si estuviera entre dos aguas, ni aquí ni allí..., me siento como si fuera una serie de piezas que aún no están encajadas, no siento ser una unidad conmigo misma...Siento incertidumbre, y a mí la incertidumbre me angustia. Pero a su vez, me falta serenidad para saber combatirla. Lo que yo digo...demasiado camino que recorrer todavía. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2263108796892329318-1632299998602572100?l=desdemeusolhos.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://desdemeusolhos.blogspot.com/feeds/1632299998602572100/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2263108796892329318&amp;postID=1632299998602572100' title='2 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2263108796892329318/posts/default/1632299998602572100'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2263108796892329318/posts/default/1632299998602572100'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://desdemeusolhos.blogspot.com/2007/05/ahora.html' title='AHORA...'/><author><name>Raquel</name><uri>http://www.blogger.com/profile/03155968218152956657</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/RlqsJbcyRNI/AAAAAAAAAAU/Epv402UB5N0/s72-c/question_mark.gif' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2263108796892329318.post-7337897010458787708</id><published>2007-05-27T04:33:00.000-07:00</published><updated>2008-12-09T13:13:57.670-08:00</updated><title type='text'>Cómo uno va abriendo los ojos...</title><content type='html'>&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/RlltfbcyRMI/AAAAAAAAAAM/4X5d11VdvZM/s1600-h/untitled.bmp"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5069203242294068418" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/RlltfbcyRMI/AAAAAAAAAAM/4X5d11VdvZM/s320/untitled.bmp" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Me sorprende que después de 7 años al lado de &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0"&gt;DonuTTz&lt;/span&gt;, precisamente ahora tenga la curiosidad de leer su blog, tenga la curiosidad de saber que comentarios le han hecho los lectores, tenga la curiosidad de ver cómo escribe su historia...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;No he necesitado leerlo nunca, porque he tenido la gran "&lt;em&gt;suerte"&lt;/em&gt; de vivir su historia a su lado. Digo &lt;em&gt;suerte&lt;/em&gt;, porqué ver como él se ha aceptado, ver la evolución que ha hecho, ver quién era y en quién se ha convertido, ver el camino que ha recorrido y cómo lo ha hecho, ha sido una gran suerte. Ha sido un regalo que me dejara ver como ha ido caminando, ver como cada vez se ataba más fuertes los cordones de las zapatillas para no tropezar, y como poco a poco empezaba a caminar más deprisa ya sin miedo a caerse...Hasta llegar a hoy, que seguro aún le queda mucho camino por delante, pero como amiga me siento muy orgullosa, porque sé que cada vez lleva unas zapatillas más buenas con las que cada vez es más &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_1"&gt;difícil&lt;/span&gt; hacerse daño.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Hoy he empezado a leer su blog, y mi nombre sale en alguna de sus entradas, e inevitablemente eso me ha hecho pensar. Me ha hecho pensar que los años han pasado, y que yo tampoco soy la misma que en su momento estaba sentada a su lado escuchándole decir: R., soy bisexual. No soy la misma, pero lo que tengo claro es que si la situación se volviera a repetir, volvería a reaccionar igual. Supongo que eso es buena señal, eso es muestra de que la esencia es la misma. Es importante.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;La verdad es que su historia creo que fue uno de los hechos que marcaron el inicio de mi cambio.  Creo que ver a mi mejor amigo llorar mientras me decía que era bisexual, fue uno de los mayores choques con la realidad que he podido tener. La verdad es que no fue una sorpresa, porque yo creo recordar que le dije: ya lo imaginaba.  Pero a pesar de haberlo pensado con frecuencia, nunca dí el paso a saber que llegaría el día que él también se diera cuenta y lo reconociera. ¿Vaya manera de &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2"&gt;subestimarle&lt;/span&gt;,no? Realmente no es &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3"&gt;subestimarle&lt;/span&gt;, sino darme cuenta que yo en esos entonces (20 años) todavía seguía envuelta en alguna especie de &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_4"&gt;sabanita&lt;/span&gt; rosa que me pintaba el mundo de ese color...en el cuál todo estaba bien, todo el mundo estaba bien, nadie se daba cuenta de nada, como si me hubiera negado a ver que estaba creciendo y a la vez, la gente que me rodeaba también...Y con ello era momento de empezar a pensar, empezar a analizarse, empezar a quejarse de lo que no está bien, empezar a trabajar para mejorarlo, empezar a enfrentarse a lo que haga falta para ir detrás de la felicidad de uno...En definitiva, dejar de envolverme con esa sábana rosa. Él y su historia, sin él saberlo, fueron los primeros que me hicieron ver que esa sábana rosa ya no tenía nada que ver con quién yo era y con quien me estaba convirtiendo..o mejor dicho, con quien empezaba a ver que quería llegar a convertirme.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Ya digo, en los cuentos que leía de pequeña todos eran felices y comían perdices, nadie sufría, todo el mundo estaba felizmente casado, todos muy guapos con ellas todas muy bellas...y no recuerdo ningún cuento que dijera que el príncipe se casara con otro príncipe.  En cambio yo, sin haberlo pedido, me encuentro a mi lado a un príncipe llorando, sufriendo...¡¡¡Eso a mí no me lo habían leído nunca para irme a dormir!!!! &lt;em&gt;Vaya choque con la realidad&lt;/em&gt; .&lt;em&gt; &lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;De todas formas creo que supe abrir los ojos con bastante velocidad, reaccioné bien, muy bien. Supongo que dentro de mí hacía tiempo que había ido abandonando la &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_5"&gt;sabanita&lt;/span&gt; rosa y no me había dado cuenta...o quizás no había querido verlo porque eso era aceptar que estaba cambiando y me estaba convirtiendo en "mayor".&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;En todo este tiempo posterior, mis historias con homosexuales han sido múltiples y variopintas...la verdad es que esto daría para varias entradas más. En mi grupo de amigos los homosexuales son el grupo mayoritario!!!&lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_6"&gt;jejeje&lt;/span&gt;...Me siento orgullosa de ellos, de ver cómo han ido caminando hacia el éxito...Y ante todo, me siento orgullosa de &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_7"&gt;Enric&lt;/span&gt;, que fue quien nos abrió a todos la puerta para que viéramos que fuera de la habitación hay más luz y variedad. Espero que los que todavía no han querido aceptar que existe una luz más intensa al traspasar la puerta...no tarden mucho en quererlo comprobar. No me gustaría que se quedaran ciegos antes de poderla ver.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Haciendo una crítica espero que constructiva hacia mí misma, puedo decir que desde entonces mi cambio ha sido progresivo, incluso veloz, y que estoy orgullosa de él. Estoy contenta de pensar como pienso, he hacer lo que hago, de ser quien soy, de haber dejado que mis amigos hayan influido en hacerme evolucionar y ampliar horizontes...Pero me queda todavía mucho por hacer, por cambiar, por aprender...Supongo que si pienso esto es porque todavía no me siento 100% satisfecha de mi misma...¿Será que me quedará alguna pequeña parte de mi cuerpo envuelta con sábana rosa? Este camino todavía está por hacer, pero hay algo con lo que no me siento cómoda, y es la sensación de "prisa" que tengo por recorrer este camino...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Una y mil veces me digo que si corro me voy a perder la satisfacción de disfrutar de las pequeñas cosas que van apareciendo en el camino, si solamente me pongo una meta y &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_8"&gt;pretendo&lt;/span&gt; llegar a ella sí o sí, no voy ni a ver que a los lados de los caminos por los que corro hay gente con historias y riquezas que voy dejando &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_9"&gt;atrás&lt;/span&gt; y que no voy aprovechando...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Me han repetido también hasta la saciedad, que no se puede correr si antes no se ha caminado.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Me inquieta saber que me cuesta luchar contra mi prisa, cuando paralelamente uno de mis objetivos personales es sentirme SERENA. ¿Muy incompatible,verdad? Alguien me definió una vez que sentirse sereno, es estar intensamente implicado con un futuro, sin sentir la sensación de urgencia para el cambio. Tengo mis días, en los que me siento así de tranquila, en que camino día a día, sabiendo que hay un futuro muy definido que me está esperando, pero sin tener urgencia por llegar a él, queriendo aprender de todo aquello que el tiempo que falta me quiera ofrecer. Pero hay otros días, que la impaciencia me supera...y son muchas también las veces que me llevan a cometer errores, a precipitarme e incluso a poner en peligro partes de mi vida que son las que más quiero.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;¿Cómo se frena?&lt;br /&gt;&lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_10"&gt;Buff&lt;/span&gt;...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;P.D. Me da la sensación que en esta entrada he escrito de todo y de nada a la vez...&lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_11"&gt;Al menos&lt;/span&gt; he dejado que vayan saliendo las palabras, que ya es más de lo que esperaba. No creí que fuera capaz de escribir aquí nada sobre mí...y menos aún apretar al botón de publicar entrada.&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2263108796892329318-7337897010458787708?l=desdemeusolhos.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://desdemeusolhos.blogspot.com/feeds/7337897010458787708/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2263108796892329318&amp;postID=7337897010458787708' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2263108796892329318/posts/default/7337897010458787708'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2263108796892329318/posts/default/7337897010458787708'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://desdemeusolhos.blogspot.com/2007/05/cmo-uno-va-abriendo-los-ojos.html' title='Cómo uno va abriendo los ojos...'/><author><name>Raquel</name><uri>http://www.blogger.com/profile/03155968218152956657</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_Sp8ELjokCrA/RlltfbcyRMI/AAAAAAAAAAM/4X5d11VdvZM/s72-c/untitled.bmp' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2263108796892329318.post-1492682886418266500</id><published>2007-05-26T13:44:00.000-07:00</published><updated>2007-05-26T13:53:59.583-07:00</updated><title type='text'>Inicios</title><content type='html'>No sé que es lo que se escribe en estos blogs, ni sé si a nadie le interesará lo que se me pueda ocurrir escribr...Aún más, ni siquiera sé si escribir en él me va a producir el bienestar suficiente para aprender a ser constante con él...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Supongo que es cuestión de probarlo, por eso lo he creado.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Me gusta hablar de mí, me gusta comentar con mi gente lo que me sucede, lo que vivo, el porqué lo vivo y el porqué pienso así...Y en cambio, me cuesta entender porqué escribirlo en un blog se me hace tan dificil. ¿Extraño?&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Supongo que dejarlo por escrito, es darle eternidad...y eso puede dar miedo.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2263108796892329318-1492682886418266500?l=desdemeusolhos.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://desdemeusolhos.blogspot.com/feeds/1492682886418266500/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2263108796892329318&amp;postID=1492682886418266500' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2263108796892329318/posts/default/1492682886418266500'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2263108796892329318/posts/default/1492682886418266500'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://desdemeusolhos.blogspot.com/2007/05/inicios.html' title='Inicios'/><author><name>Raquel</name><uri>http://www.blogger.com/profile/03155968218152956657</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>1</thr:total></entry></feed>
